خیالات دل

2 «خلوتی کو که خیالاتِ تو آنجا ببرم دیده بَر بَندم و دل را به تماشا ببرم؟» دخترِ باکره ی طبع گهر بارِ دلم تا تماشاگه افسانه ی فردا ببرم دست در دست نسیمی بگذارم آزاد شاد و مستانه به دامانه و صحرا ببرم با شقایق بنشینم، نفسی تازه کنم قصه ی داغ دلش را به خدا تا ببرم هرکه را آه دلی باشد و غوغای غمی سوی میخانه به امیدِ مداوا ببرم دُرِّ نابِ دَری از ملکِ خراسانِ وجود سینه ریزی زِ غزل تُحفه به دریا ببرم آسمان پر ز ستاره ست به دل می گفتم طارقم، شوق خیالات تو آنجا